|
...
درد چند نسل را در پیشانی من نوشته اند که با مسعود به زندان می روم، با فایز گریه می کنم، با شاملو عشق را در آینه می بینم و با خویش بیگانه می شوم ؟ - آشو- بهمن ۹۰
کدخدا
خور اومه کدخدا، دوش تو خو سِر کرده بسکه شلوارش و جومش وُ قینش چِر کرده صُو که ورسا،مثه دیوونه که زنجیر پُکُنده پا که زِر سفره که کی ناشتۀ حاضر کرده مو گُرُختُم که پِشِنگَش قدِ لارُم نَخَرِه شَو وُیَشتَم تو فده تا، ترِِ گا، چر کرده زنکِ کرده تو حَوشا، بُزَلِ برده تو خونه علفِ داده دَدَش، سَر خَره چادر کرده بارِ ری مازۀ دخترشِ وُ هی سِکش ایزنه دو سه مچبند و النگو دَسِ قاطر کرده قلیه کرده نگهبانِ گَلَی اُشتُرَلش سگِ نَیدُم،و گمونُم که سگَم فِرکرده نوگِ دم خونه نبی،پاکشه وُ تَه وَروُردی میگو سیچه زیرِ بارون ایقه شرشر کرده هرچه پیل بید وطلا،پاکشِه نهادی دَمِ در سطلِ آشغالی و تِربی خَرِشه کِر کرده میره بالَی مُخ و میگفت: همش مالِ خُمه به خیالش که دیه، دنییه آخر کرده دیدمش فحشِ نه عَلدی وُ دوتا زن میدا تو نگو خاله و عامَی خُشه باچِر کرده بعد تحقیقی که ما از خر وقاطر کردیم گفتن آشو، تَشه ئی فتنه یلِ بر کرده ******* چاپ در شماره ۶۷۷ هفته نامه اتحاد جنوب دخترک...
دخترک... من شانه می خواهم، بده دخترک... آشفته مویم را مبین زاهدان میخانه ها را بسته اند، شانه را از بهر دل بهر این غمخانه می خواهم، بده دخترک... من شانه می خواهم، بده
رها ز هرچه و هرکه
آسمان عشق را آتش زدم با آب رو تا نبیند ماه هم آغوشیم را با کژال، باز با خورشید محرم گشته ام.
" آشو " اینجو و اونجو
تقدیم به دوستی که رفتار و حرکاتش در روز مرخصی،به من این شعر را الهام کرد.
اينجو حَسنو گيوه ی پوشي وُ دِ رَو كه اونجو قمرو بعد يه هفته رِ شِنو كه اينجو حسنو تو رُوَكي دكمَشه می بَس اونجو قمرو دَو دُوَكي رَختله تَو كه اينجو حسنو ری نِکِ پا یورتِمه می رفت اونجو قمرو يالَشه مَی اَسپي قَشو كه اينجو حسنو يواشكي هُشكله مي خوند اونجو قمرو جومه و تُمبونشِ نو كه اينجو حسنو فكر و خيالش وِرِ او بي اونجو قمرو مَهدي و سودابه ی خَو كه اینجو خُش و اونجو دِ نبی نصفِ دِلَی شو وقتی حسنو زلفِ گِرف، لوشِ تو لَو که اينجو حسنو لِنجش بُ لوگزكي كه اونجو قمرو يواشكي حلقِشِ بُو كه اينجو حسنو فهمي كه دِ كار خراوه اونجو قمرو پاك پَته يل تاته ی رو كه اينجو حسنو اُفتي و تو مِنمِنه كردن اونجو قمرو سي حسنو دِنيه ی شَو كه اينجو خُش و اونجو، دو وُلا فاصله اُفتا آشو ئی وسط پَی گَپَلِش مانه کَلو که
...عشق...
من و معبود کلنجار دعا! دخترک مست گذشت، بین سجاده و من گفت معبود: کجا؟ گفتمش:ای ابلیس! تو فریبم دادی عشق معبود من است! ...خدانگهدار...
چشم در چشم نگار دل و دستم لرزان باز هنگام خداحافظی است! دست لرزید و دلم ریخت پی اش اشک چون ابر بهار از چشمم.
|
درباره وبلاگ
 آشو صفری هستم
نمی دانم چند سال عمر دارم،فقط می دانم که 33 سال از عمرم را ندارم. شاعر نیستم ولی شعر گفتن را دوست دارم،شعر محلی را بیشتر خیلی دوست دارم نیمۀ دوم زندگیم عوض شود، تفاوتی ندارد جای رئیس جمهور باشم یا یک عقب ماندۀ ذهنی. میدانم که خیلی سخت است ولی با این راهی که انتخاب کرده ام و زمینه ای که فراهم شده، دست یافتنی ست. پشتیبانی
 |
