پویندۀ راه سبز امید
مستی آن لحظه را
دارم به یاد همچو پیچک گاه زیر و گاه رو
بودم ولی پندهای آن کشیش زیر و رو گردانده ام آی دریا با توام با تو ای در خواب و
از ما بی خبر هیچ میدانی چرا ساکنانت دوستانت رو به خشکی رو به دشمن می روند هیچ میدانی چرا دولفینها روی ساحل مرز بین ما و دشمن دسته دسته جان
سپردند آی دریا هیچ میدانی چرا "ماهی سیاه" دکتر شریعتی (دیشب خواب دیدم که دنیا مثل گذشته شده بود) خَو خَشی بی، جونِ آدم پُربُها واویده بی (خواب خوشی بود،جان انسان با ارزش شده بود) خونۀ غم تَش گِرُفتَی، دَورِشَم شادی وُ دَو (خانۀ غم آتش گرفته بود و به دورش شادی دوان بود) زندئی بی زنده و دل بی ریا واویده بی (زندگی زنده بود و دل بی ریا شده بود) بادبونِ جهلِ از جا کنده بی، طیفونِ عِلم (طوفان علم بادبان جهل را از جا کنده بود) کِشتیِ جهل ئی وُلا، بی ناخدا واویده بی (کشتی جهل این بار بی ناخدا شده بود) سی نوشتن مشقِ شَو، نیدادِنِت حکمِ قفس (برای نوشتن مشق شب به تو حکم زندان نمی دادند) میله یَل سُفتِ قفس، از هم جدا واویده بی (میله های سفت زندان از هم جدا شده بود=آزاذی) تا نَگین آشو هَمَش نالیده از کار خدا ( تا نگوئید که آشو همیشه از کار خدا نالیده ) خَو خَشی دیدُم، خدامونَم خدا واویده بی ( خواب خوشی دیدم،خدایمان هم خدا شده بود) یکی سال خراب
و خشکسالی یکی قحطی
بیا شعر کمالی یکی مردن
تو خاک مو جمالی تقدیم به استاد فرج اله کمالی
*********
برو مرغ سحر مَحمه جمالی بگو سی آشو از قول کمالی که ای کل خیالاتت همی
بو نداره دَس کمی از بی خیالی جوابی
طنز از استاد کمالی
********* شُوی که شعرت اومه
سی مو استاد همو شو بختک از بختم
وَریساد نوشتی پی
شراب انگار شعرت که تا خوندُم خیالاتم رِِ
از یاد
قدردانی آشو از استاد کمالی یه روزی پاره ویمو
پاک نقاوَل عوض ویمو
دواره عکس قاوَل سِرَی ظلمت وُ هم
پاشیده ویمو میا دومَن
ری سَر عالیجناوَل ********* مهتاب و شب است و ساحلی خوش "آشو" ، می
و معشوق و دلی
خوش ای صبح
فلق تو
نیز امشب دیر آی و ببین تو حاصلی خوش ********* دلا تا کی بنالی
همچو مجنون ز مُلک و مالک و این چرخ گردون یقین در
طالع "آشو" نوشته است که یارش همچو لیلی، او چو مجنون ********* مخور امشب
غم ایام و
خوش باش بنوش امشب تو هم یک
جام و خوش باش چو یار
امشب به بالین است "آشو" بگیر امشب تو
هم یک کام و خوش باش ********* نگارا گونه هایت چون
بلور است مرا آن گونه ها حسرت به گور است ببوسم گونه هایت
را فراوان ولی آن بوسه ها
از راه دور
است *********************************** مو جمالی ، مَحمه جمالی = روستای محمدجمالی( زادگاه آشو )
دوش خَو دیدُم که دنیا،مِث نُها واویده بی
نداره جز سه چی آشو خیالی
نمی دانم چند سال عمر دارم،فقط می دانم که 32 سال از عمرم را ندارم.
شاعر نیستم ولی شعر گفتن را دوست دارم،شعر محلی را بیشتر
خیلی دوست دارم نیمۀ دوم زندگیم عوض شود، تفاوتی ندارد جای رئیس جمهور باشم یا یک عقب ماندۀ ذهنی.
میدانم که خیلی سخت است ولی با این راهی که انتخاب کرده ام و زمینه ای که فراهم شده، دست یافتنی هست.
