مرگ پدر در اوان جوانیم بر من اثر نکرد چنانکه پرواز رامین دگرگونم کرد.

*******

شبی  در  کنج    قبرستان  دهنو

بدیدم  مردگان  را  زنده  از نو

یکی شادان یکی  نالان همی بود

کسی  را من  ندیدم  کو  بیاسود

بدیدم  نوجوانی  را  ز خویشان

نگه  کردم به  سیمایش  پریشان

به  چشمم  خنده هایش  آشنا  بود

لبش چون غنچۀ  بشکفته  وا بود

قدش چون قامت سرو چمان  بود

درخت عمر او هم  نوجوان  بود

بپرسید    او   ز  احوال   برادر

ز شیرین  و  ز  ابراهیم  و مادر

ز چشمم اشک چون رودی روان شد

فغان  و  ناله ام   بر  آسمان  شد

گرفتم   در  بغل  بوسیدم  او  را

همی  بوسیدم  و  بوئیدم  او را

یقین کردم که رامینم همین است

همان گنجی که در زیر زمین است

فقط بر من همی خندید و خندید

چو خورشیدی که بر شبدر بتابید

من افتادم به خاک و گریه کردم

بگفتم  از غم  هجران  و  دردم

ندانستم  که  خوابم  یا  که  بیدار

نداستم  که  مستم  یا  که  هشیار

بگفتم  مادر  از هجر  تو  سوزد

پدر بنشسته  بر در  دیده   دوزد

کجا  رفتی  چرا  رفتی  به  ناگه

کسی از حال و روزت نیست آگه

بگفتا  با اجل من  دوست  گشتم

دو جان در قالب یک پوست گشتم

اجل  گفتا  سفر  داریم   در  پیش

بپرسیدم من از اقوام و از خویش

بگفتا  این  سفر  تنها  تو  هستی

که  بر این  دار فانی  دل نبستی

تو را  گلچین  نمودم  بهر این راه

کسی از سِرّ  کارش  نیست آگاه

چنین افتادم اندر دامش ای دوست

به صد حیله نکردم رامش ای دوست

بگفتا    دیگرم   حرفی    نمانده

که  دوری طاقت از من هم ستانده

بگفتم   نکته ای  حرفی   نداری

ز   بهر   مادرت   از    یادگاری

چو مادر را شنیدی گریه سرداد

بگفتا  وای  بر من  داد و  بیداد

بگفت  از  مهربانیهای    پروین

بگفت از خوش زبانیهای شیرین

ز ابراهیم هم  تقدیر  می کرد

به شاهین صد صفت زنجیر می کرد

دو چشمم لحظه ای برهم  نهادم

تمام   آرزو   بر     باد    دادم

گشودم چشم خود را خواب بودم

ز سر بیرون جهید آن لحظه  دودم

خدا  را  گفتم   آخر دیده  وا کن

نگاهی  بر  دل  غمگین  ما  کن

ببین مادر به چشمش خون نشسته

پدر را بین  ز غم، قامت شکسته

تمام   جوهری   را  غم   گرفته

تمام   ایل   را   ماتم    گرفته

بهار  ایل   قشقایی  خزان   شد

جهان بر ایل  بس نامهربان شد

خداوندا   مگیر  از  ما  جوانی

مشو هرگز به دور از مهربانی

تو افسار  قضا را  دست  داری

هر آنچه از خدایی هست داری

مصیبت نامه ام ختم الکلام  است

که آشو  از غم رامین  تمام است