امشب   به  یاد   یارم  ،  دلداده   و نگارم

کو نیست  در  کنارم ،  دل گفته ای  نگارم

 فارغ  ز هر غروری ، گویم ز درد دوری

هجران بلای ما شد ، تا  کی کنم  صبوری

 هم مذهب است و کیشم،هم مرحمی به ریشم

چون  جام جم  نماید ،  تا  اندرون  خویشم

 جان را کنم  به نامش ، افتاده ام  به دامش

با  گوش جان  نیوشم ، گل واژه  و کلامش

 با چشم و گوش و دستم،هر دم که زنده هستم

بعد  از  خدای  گیتی ،  من  مهر او  پرستم

 مهرش به جان خریدم ، آن دم که او بدیدم

او  ناز  می نمود  و   من  ناز  می کشیدم

 گر رخ  ز من  بپوشد ،  با من  دگر نجوشد

دل را  نیارد  هرگز ، کاندر رهش  نکوشد

 آخر  شدم  چو  بلبل ،  کاندر هزار سنبل

رسوای عالمی  شد ، اندر  وفای  یک گل

 وه  بین  که   آبرویی ،  در بند  تار مویی

آخر کجا توان یافت ، رسمی به این نکویی

 حافظ  غزل  سراید ، چون یار از درآید

آشو   تو هم  همان گو ،  کو  از دلت  برآید