آگاهی تا رهایی

دل  به  عشقت  زندگانی می کند

یاد  دوران  جوانی  میکند

با تو  در اندیشه های  دوردست

کودکانه  شادمانی  می کند

تشنه  اما  بی نیاز از آب خضر

با تو عمر جاودانی می کند

صد  دگرگل ار  کنار دل  بود

دل  نیاز  همزبانی  می کند

با تو  در  تنهایی  تنهای  خود

عشق و لذتها، نهانی می کند

ردّ پایی مانده درشب،باز دل

رد  پا   را   پاسبانی  می کند

گشت رسوا دل زعشقت همچنان

عشق خود را رازدانی می کند

زخمها از خارگل بر دل شدی

باز  با  گل  مهربانی  می کند

باغ گل  خشکیده  اما  باز دل

خارو خس را باغبانی می کند

ماهی عشق ار پناه آورد، دل

همچو مرجان جانفشانی می کند