خور اومه  کدخدا، دوش تو خو سِر کرده

بسکه شلوارش و جومش وُ قینش چِر کرده

صُو که ورسا،مثه دیوونه که زنجیر پُکُنده

پا که زِر سفره که کی ناشتۀ حاضر کرده

مو گُرُختُم که پِشِنگَش قدِ لارُم نَخَرِه

شَو وُیَشتَم  تو فده تا، ترِِ گا، چر کرده

زنکِ کرده تو حَوشا، بُزَلِ برده تو خونه

علفِ داده دَدَش، سَر خَره چادر کرده

بارِ ری مازۀ دخترشِ وُ هی سِکش ایزنه

دو سه مچبند و النگو دَسِ قاطر کرده

قلیه  کرده  نگهبانِ گَلَی اُشتُرَلش

سگِ نَیدُم،و گمونُم که سگَم فِرکرده

نوگِ دم خونه نبی،پاکشه وُ تَه وَروُردی

میگو سیچه زیرِ بارون ایقه شرشر کرده

هرچه پیل بید وطلا،پاکشِه نهادی دَمِ در

سطلِ آشغالی  و  تِربی  خَرِشه  کِر کرده

میره بالَی مُخ و میگفت: همش مالِ خُمه

به خیالش که دیه، دنییه آخر کرده

دیدمش فحشِ نه عَلدی وُ دوتا زن میدا

تو نگو خاله و عامَی خُشه باچِر کرده

بعد تحقیقی که ما از خر وقاطر کردیم

گفتن آشو، تَشه ئی فتنه یلِ  بر کرده

*******

چاپ در شماره ۶۷۷ هفته نامه اتحاد جنوب