آگاهی تا رهایی

به نام عشق با ما گفتگو کرد

شبی که ریسمان دور گلو کرد

خمارِ مصرعِ "می نوش..." بودم

رباعی را شکست از نیمه بو کرد

به ظنِ مویِ رویِ شانه ی من

غزل را واژه واژه جستجو کرد

قصیده،مثنوی،حتی دو بیتی

تمام شعر ها را زیر و رو کرد

من و او را دوباره روبرو کرد

به جای دست های خون چکیده

نشست و مغزها را شستشو کرد

به جرم چیدن سیب از درختی

مرا در آسمان بی آبرو کرد

پس از پایان ِنقشِ شامِ آخر

خدا هم مرگ خود را آرزو کرد

" آشو"